Рус | Бел
  Бліжэйшая памятная дата
  Каляндар памятных дат
Супрацоўніцтва
з Выдавецкім домам «Звязда»
Узбекскі паэт Кучкор Наркабіл напісаў верш, прысвечаны Беларусі і Мінску

Узбекскі паэт Кучкор Наркабіл напісаў верш, прысвечаны Беларусі і Мінску

05.07.2019      19

Узбекскі паэт і празаік Кучкор Наркабіл, збіраючы ў Беларусі матэрыялы для сваёй новай кнігі пра Вялікую Айчынную вайну, напісаў верш, прысвечаны краіне-партызанцы, гораду-герою Мінску.

У Саюзе пісьменнікаў Узбекістана яму параілі паехаць да беларускіх сяброў і пабачыць на свае вочы тыя адрасы, дзе народ праліваў кроў, дзе разам з беларусамі змагаліся з фашыстамі ўзбекі. Кучкор Наркабіл наведаў Беларускі дзяржаўны музей Вялікай Айчыннай вайны, сустрэўся з вартавымі памяці ў Нацыянальным гістарычным музеі Беларусі. Беларускія сябры дапамаглі ўзбекскаму калегу ажыццявіць паездку па мясцінах партызанскай памяці ў Пухавіцкі раён. Добрым апавядальнікам пра вайну для ўзбекскага госця выступіў дырэктар Пухавіцкага раённага краязнаўчага музея Аляксандр Аляксандравіч Прановіч.

І ўжо амаль развітваючыся з Беларуссю, Кучкор Наркабіл перадаў новым беларускім сябрам верш, які напісаў у чэрвеньскія дні. Напісаў у Беларусі, у Мінску, у самы пярэдадзень Дня Незалежнасці Беларусі, у самы пярэдадзень Дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Твор пераклаў на беларускую мову Навум Гальпяровіч.

— Цяпер, пасля сустрэчы з Беларуссю, — сказаў на развітанне з гераічным Мінскам, новымі знаёмымі і сябрамі спадар Наркабіл, — я проста абавязаны напісаць кнігу пра Беларусь ваенную, пра ўзбекаў, якія пралівалі тут кроў. І як толькі напішу і выдам гэты твор — адразу ж першым падарункам будзе кніга, адпраўленая ў Беларусь, у ваш музей Вялікай Айчыннай. Нізкі паклон беларусам, якія так старанна захоўваюць памяць пра драматычныя і гераічныя падзеі мінулага.

Кучкор Наркабіл

* * *

Слаўны Мінск. Гэты велічны новы музей.

Тут з парога я ўбачыў вайну.

Сэрца цісне ў мяне і ў людзей

Праз самотную цішыню.

Нібы я у Афгане. У памяці зноў

Усплываюць трывожныя дні.

Але тут з той, Айчыннай, убачыў я кроў.

Яна ў сценах, ты толькі крані.

Гэта Гітлер, той жудасны людажэр,

Бойню ў гэтай зямлі развязаў.

Лютаваў тут фашыст ненасытны,

як звер.

І ў вачах маіх сёння сляза.

Тут зганялі людзей да смяротнай сцяны,

І рыдала ў адчаі дзіцё.

А фашыст з кулямёта бязлітасна біў,

Адымаючы ў людцаў жыццё.

І не дождж, а з нябёсаў пралілася кроў,

І заплакалі хмары і дол

Пра загінулых тут і дачок і сыноў.

І ўсё ў жудасці стыла вакол.

Ты, дзяўчына прыгожая, сёння не плач,

Бо слязамі ўжо поўна зямля,

Толькі помні заўжды і за здзек не прабач,

Хоць з гадоў мы ўзіраем здаля.

Ў Беларусі загінуў адзін ад траіх,

Гэты боль тут не ў сілах суняць,

І жыве гэтым кожны пакутлівы ўздых.

І бярозкі аб гэтым шумяць.

Я выходжу з музея. Цябе, Беларусь,

Прыціскаю да сэрца свайго,

Я твой боль назаўсёды з сабой забяру,

І ты будзеш як вечны агонь.

З узбекскай
Пераклад Навума Гальпяровіча

Аўтар: Сяргей Шычко
Вяртанне да спісу

Для адміністратараў

Яндекс.Метрика

© ФНКА Беларусаў Расіі. 1999 — 2019 Федэральная нацыянальна-культурная аўтаномія Беларусаў Расіі.

Усе правы абаронены. Пры выкарыстанні любых матэрыялаў сайта, уключаючы графіку і тэксты, актыўная спасылка на belros.org абавязковая.

Калі вы лічыце, што парушаныя вашыя аўтарскія правы, просім паведаміць, каб мы маглі ўнесці неабходныя карэктывы.

Дата стварэння сайта — ліпень 2015 г. | Дызайн сайта | Вэб-майстар