Рус | Бел
Супрацоўніцтва
з Выдавецкім домам «Звязда»
Узбекскі паэт Кучкор Наркабіл напісаў верш, прысвечаны Беларусі і Мінску

Узбекскі паэт Кучкор Наркабіл напісаў верш, прысвечаны Беларусі і Мінску

05.07.2019
Узбекскі паэт Кучкор Наркабіл напісаў верш, прысвечаны Беларусі і Мінску

Узбекскі паэт і празаік Кучкор Наркабіл, збіраючы ў Беларусі матэрыялы для сваёй новай кнігі пра Вялікую Айчынную вайну, напісаў верш, прысвечаны краіне-партызанцы, гораду-герою Мінску.

У Саюзе пісьменнікаў Узбекістана яму параілі паехаць да беларускіх сяброў і пабачыць на свае вочы тыя адрасы, дзе народ праліваў кроў, дзе разам з беларусамі змагаліся з фашыстамі ўзбекі. Кучкор Наркабіл наведаў Беларускі дзяржаўны музей Вялікай Айчыннай вайны, сустрэўся з вартавымі памяці ў Нацыянальным гістарычным музеі Беларусі. Беларускія сябры дапамаглі ўзбекскаму калегу ажыццявіць паездку па мясцінах партызанскай памяці ў Пухавіцкі раён. Добрым апавядальнікам пра вайну для ўзбекскага госця выступіў дырэктар Пухавіцкага раённага краязнаўчага музея Аляксандр Аляксандравіч Прановіч.

І ўжо амаль развітваючыся з Беларуссю, Кучкор Наркабіл перадаў новым беларускім сябрам верш, які напісаў у чэрвеньскія дні. Напісаў у Беларусі, у Мінску, у самы пярэдадзень Дня Незалежнасці Беларусі, у самы пярэдадзень Дня вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Твор пераклаў на беларускую мову Навум Гальпяровіч.

— Цяпер, пасля сустрэчы з Беларуссю, — сказаў на развітанне з гераічным Мінскам, новымі знаёмымі і сябрамі спадар Наркабіл, — я проста абавязаны напісаць кнігу пра Беларусь ваенную, пра ўзбекаў, якія пралівалі тут кроў. І як толькі напішу і выдам гэты твор — адразу ж першым падарункам будзе кніга, адпраўленая ў Беларусь, у ваш музей Вялікай Айчыннай. Нізкі паклон беларусам, якія так старанна захоўваюць памяць пра драматычныя і гераічныя падзеі мінулага.

Кучкор Наркабіл

* * *

Слаўны Мінск. Гэты велічны новы музей.

Тут з парога я ўбачыў вайну.

Сэрца цісне ў мяне і ў людзей

Праз самотную цішыню.

Нібы я у Афгане. У памяці зноў

Усплываюць трывожныя дні.

Але тут з той, Айчыннай, убачыў я кроў.

Яна ў сценах, ты толькі крані.

Гэта Гітлер, той жудасны людажэр,

Бойню ў гэтай зямлі развязаў.

Лютаваў тут фашыст ненасытны,

як звер.

І ў вачах маіх сёння сляза.

Тут зганялі людзей да смяротнай сцяны,

І рыдала ў адчаі дзіцё.

А фашыст з кулямёта бязлітасна біў,

Адымаючы ў людцаў жыццё.

І не дождж, а з нябёсаў пралілася кроў,

І заплакалі хмары і дол

Пра загінулых тут і дачок і сыноў.

І ўсё ў жудасці стыла вакол.

Ты, дзяўчына прыгожая, сёння не плач,

Бо слязамі ўжо поўна зямля,

Толькі помні заўжды і за здзек не прабач,

Хоць з гадоў мы ўзіраем здаля.

Ў Беларусі загінуў адзін ад траіх,

Гэты боль тут не ў сілах суняць,

І жыве гэтым кожны пакутлівы ўздых.

І бярозкі аб гэтым шумяць.

Я выходжу з музея. Цябе, Беларусь,

Прыціскаю да сэрца свайго,

Я твой боль назаўсёды з сабой забяру,

І ты будзеш як вечны агонь.

З узбекскай
Пераклад Навума Гальпяровіча

Для адміністратараў

Нашаму сайту спаўняецца 5 гадоў

Нас наведалі

ГодПросмотрыПосетители
2020 36 063 13 488
2019 46 571 13 135
2018 45 428 11 176
2017 62 351 12 095
2016 61 643 10 227
2015 21 494 2 130
Всего 273 271 60 380

© ФНКА Беларусаў Расіі. 1999 — 2020 Федэральная нацыянальна-культурная аўтаномія Беларусаў Расіі.

Усе правы абаронены. Пры выкарыстанні любых матэрыялаў сайта, уключаючы графіку і тэксты, актыўная спасылка на belros.org абавязковая.

Калі вы лічыце, што парушаныя вашыя аўтарскія правы, просім паведаміць, каб мы маглі ўнесці неабходныя карэктывы.

Дата стварэння сайта — ліпень 2015 г. | Дызайн сайта | Вэб-майстар